Diana

Normale Amsterdamse Jongen

14 augustus

Ik probeer vandaag uit te slapen. Kijk op mijn telefoon hoe laat het is. Tien over negen en flink wat gemiste oproepen. Mijn Whatsapp gaat maar door. Ik denk meteen aan een case van gisteren, maar ik zie dat ik linkjes naar krantenartikelen krijg doorgestuurd. De 15 jarige zoon van Femke Halsema is in juli gearresteerd. Het appen gaat maar door. Dan maar uit bed. Eerst koffie en sigaret, dan reageren. Wat vind je ervan Diana? Hoe denken jouw moeders erover? Ik reageer rustig en zeg dat ik niet genoeg info heb om een eerlijk antwoord te geven. Ik begin mij wel een en ander af te vragen. Zij wilt dat hij als elke ‘normale Amsterdamse jongen’ wordt behandeld. Weet zij dat wel zeker? Wat verstaat zij onder normaal? Is dat naïviteit of is het bij voorbaat weten dat hij er toch mild van afkomt.

Ik denk aan een vergelijkbare case. Andere opzet, maar duidelijke overeenkomsten: nepwapen, klieren, leeftijd, geen strafblad. En ook: moeder is een hardwerkende vrouw, met 3 kinderen, gescheiden. De kinderen doen goed mee in de maatschappij, ze hebben goede opleidingen. Het vergrijp werd niet gezien als een kwajongens streek. Straf? Detentie, OTS en als extra: Hoenderloo. Haar zoon is door het hele systeem gegaan en is eruit gekomen als een cannabis verslaafde. Inmiddels is zijn moeder niet meer in staat om te werken, omdat zij eraan onderdoor is gegaan. Haar zoon was ook een ‘normale Amsterdamse jongen’.

Stel je voor dat hij echt als elke ‘normale Amsterdamse jongen’ wordt behandeld. Met het oog op verboden wapenbezit.

Ik heb het dan over de eerste aanraking met politie en justitie. Gaan zij met hem hetzelfde om, net als met onze kinderen die in contact zijn geweest met justitie? Moet hij ook nu naar speciaal onderwijs, terwijl hij daar niet thuis hoort? Wordt er nu ook een zorgmelding gemaakt? Staan Veilig Thuis en JBRA nu ook op de stoep van de ambtswoning? Moet hij uit voorzorg ook in de Top? Ik ken jongeren die voor minder op die lijst worden geplaatst. Moet u dan ook bij ACV(Actie Centrum Veiligheid) verplicht met u kind verschijnen? Zoveel vragen. Wordt het raadrapport wel tijdig aan u overhandigd of krijgt u die net voor de zitting, zodat u geen tijd heeft om onwaarheden te corrigeren? Als u het niet eens bent, terecht, wordt u dan ook neergezet als emotioneel en labiel? Gefrustreerd raken van valse zorgmeldingen en foutieve rapporten. Het hele gezin in therapie. Het zal toch aan de thuissituatie liggen? Moet u nu ook steeds vrij nemen van uw werk en loopt u de kans om uw baan te verliezen, omdat u met uw ziel en uw kind onder de arm loopt? Botsen tegen gesloten deuren.  Burn-out verschijnselen krijgen. Niet serieus genomen worden door de anderen, omdat ze niet snappen waar u doorheen gaat. Geïsoleerd raken, omdat u van de ene naar de andere afspraak moet vliegen. Hulpverleners moe.Van leven naar overleven gaan, enz.

Als er een vergelijkbaar incident in de buurt plaatsvindt, staat de politie dan ook bij de ambtswoning op de stoep? Als achteraf blijkt dat het niet uw zoon is, en u geen excuses krijgt. In plaats daarvan krijgt u te horen: ‘Ja, het is wat is. Hij moet het maar accepteren.’ U wilt niet dat dit hem zijn hele leven achtervolgd. Ik hoop dat u dat ook voor andere kinderen wenst.

Maar ja… Hij zal dit allemaal niet mee hoeven te maken. Ik wens hem dit ook niet toe. Geen van ons. Zoals u zegt: ‘Het is een kwajongens streek’. Zoals vele jongeren in Amsterdam ‘kattenkwaad’ uithalen. Alleen zijn de gevolgen voor hun en de rest van het gezin harder. Daar spelen velen factoren mee. Deze normale jongens lopen niet met nep pistolen en messen rond. Ze worden wel harder aangepakt uit voorzorg. Belanden op een lijst uit voorzorg, waar ze niet horen. Wees voorzichtig met wat u wenst. Het verschil tussen uw zoon en onze zonen is: hun moeder, afkomst, status en postcode

 

continue reading
De Grens

13 augustus

 

Ik kom net van 2 jongens af. Checken of al hun rekeningen zijn betaald en zich aan de afspraken houden. Ik ben trots op ze. Ze hebben al hun vaste lasten netjes betaald en kijken mij met een grijns aan. “Dan hoeft u niet zo streng vanachter u bril te kijken.” We lachen en ik ga weer naar huis. Ik heb geen jas bij me. Ach ja, een paar druppels regen overleef ik wel. Thuis even bijkletsen met mijn jongste en samen beslissen wat wij gaan koken. Ik zeg,”ik ga even een dutje doen.” Ik lig net een paar seconden of mijn telefoon gaat. De moeder van een gezin waar ik als een soort achterwacht dien, mocht het escaleren, belt mij vanuit haar vakantie adres en geeft aan dat het thuis escaleert tussen de vader en de oudste zoon. Ik spring weer mijn bed uit en vertel mijn jongste, mama is even iets vergeten voor werk. Ben over een uurtje terug.

Vanaf afstand hoor ik alle commotie al. Deur stond open en er is gelukkig al afstand tussen de twee. Ik zet de zoon buiten op een stoel en vraag wat er aan de hand is. Hij is hevig geëmotioneerd. Heeft liever dat ik naar zijn vader ga kijken of alles goed met hem is. Ik praat met de vader, die heeft een verwonding aan zijn hoofd. Ik kijk naar de wond of er medische hulp nodig is en vraag hem of hij knock out is gegaan. Hij is constant bij kennis geweest. Gelukkig. Op dat moment zijn er nog andere kinderen in de woning, die ik naar boven heb gestuurd, mocht het weer escaleren. Ik vertel de zoon dat het beter is dat hij terug gaat naar het adres waar hij verblijft en pas weer terugkomt, als zijn moeder terug is van vakantie. Hij is te boos om te begrijpen, dat het de juiste oplossing is. Vervolgens loopt hij weer naar binnen en uit doodsbedreigingen naar zijn vader en kan maar niet uit zijn woede komen. Zijn vader blijft kalm. Ik verzoek hem nogmaals, om de woning vrijwillig te verlaten en elders te gaan kalmeren. Ik geef hem aan, dat de spanningen te hoog oplopen. Hij weigert, gaat door met bedreigen, niet naar mij toe. Ik sommeer hem nogmaals om de woning te verlaten, nu met de mededeling dat ik genoodzaakt ben de politie te bellen, als hij niet vrijwillig vertrekt. De vader zelf wilt geen politie bellen, wat begrijpelijk is. Het is je kind. Ik schat de situatie in en zie dat de politie bellen noodzakelijk is. Ik kon het niet de-escaleren. Ik zag dat hij vast in zijn woede zat. Terwijl ik met de meldkamer praat, haalt hij een mes uit zijn zak. En laat het zien en verteld wat hij ermee gaat doen. Hij dreigt mij er niet mee. Ik probeer hem te overtuigen, dat het verstandiger is, als hij het mes aan mij geeft. Hij creëert voor zichzelf meer problemen. Ik weet dat hij het moeilijk heeft, maar ik zeg hem. Je hebt hulp nodig. Hij stopt het mes weer weg, gaat er snel vandoor. Ik hoop dat hij het niet trekt, het moment dat de politie hem aanhoud. Ik geef de politie wel aan dat hij een mes bij zich heeft. Hij word niet ver van zijn huis aangehouden en gelukkig gaf hij zich over. De vader gaat mee naar het bureau voor aangifte. Ik heb de vader op het hart gedrukt, dat hij duidelijk moet vermelden dat hij wilt dat zijn zoon word gezien. Ik neem wel de “schuld” op me, dat ik de politie heb gebeld. De vader is nog in schok en maak zich druk of de andere kinderen wel op tijd gaan eten. Ik zie dat het allemaal nog niet goed doordringt. Ik dacht, komt later wel het besef.

Ik bel zijn moeder. Praat met haar. Ze laat haar tranen vrij lopen. Voelt zich schuldig en vind dat zij haar zoon heeft gefaald. Ik zeg is normaal, dat jij je zo voelt. Ik ken jouw en jij doet alles voor hem. Bij jouw doet hij dit niet.  Nu kwam de veiligheid in het geding van jouw andere kinderen. Het is niet een makkelijke keuze, daarom heb ik deze beslissing genomen. Dit is een stuk van hem, dat hij zelf heeft ontwikkeld. Daar voor heeft hij extra hulp nodig, niet wat hij nu krijgt. Ik heb de voicemail van zijn begeleider ingesproken. Na de vakantie is er een overleg. Ik had al voor dat iedereen op vakantie ging, aangegeven aan het team, dat ik mij zorgen maakten over zijn mentale ontwikkeling en zijn cannabis gebruik. Het feit dat hij geen structurele dagbesteding heeft, hem de ruimte bied om zich in de nesten te werken. Dat er meer dwangkaders moeten komen, anders zie ik de toekomst niet rooskleurig in voor deze jongen. Deze jongen zit al jaren in instellingen. Als ik nu aan hem denk. Zie ik jongen die ontzettend in de knoop zit met zichzelf. Ziet de gevolgen van zijn acties niet in. Ik hoop dat wij met zijn allen hem de effectieve hulp kunnen bieden die hij zo hard nodig heeft. Heb ik er spijt van dat ik politie moest bellen?Nee, want de grens is getrokken nu.

continue reading
Belevenis Huiszoeking vanuit een Moeder

Zinloos geweld
Afgelopen maandagavond 29 juli, kwam de politie aan de deur. Ze waren met zijn zevenen denk ik. De rechter commissaris was erbij en daarom mochten ze zonder huiszoekingsbevel naar binnen. Dat regelen ze bewust, omdat ze inmiddels weten dat ik ze niet zonder bevel binnen laat.

Vanaf het moment dat ze aanbelden, was hun houding zeer agressief en ongeduldig naar mij toe. Toen ik zei dat mijn zoon niet thuis was, vertelden ze dat dat klopte, omdat hij blijkbaar was aangehouden.
Ze waren ergens naar op zoek, maar ik mocht niet weten wat het was. Aangezien ik in mijn pyjama liep, gaf ik aan dat ik eerst een badjas aan wilde trekken, voor ik ze binnenliet. Blijkbaar schoot dat bij een van de agenten in het verkeerde keelgat en hij duwde de deur open en sprong bovenop me. Een collega hielp hem en greep mij bij mijn pols. Het deed ontzettend veel pijn. Ik zei: laat me los ik wil alleen mijn badjas aantrekken. Wat heb ik gedaan? Ze riepen dat ik rustig moest blijven, maar ze waren zelf niet rustig. De rechter commissaris steunde ze en vond dat als ik niet ophield (waarmee weet ik niet) ik mee moest naar het bureau. Ze wilden mij niet loslaten en ik moest op de bank zitten en beloven dat ik rustig zou blijven. Toen pas lieten ze me los maar bleven met zijn vieren voor me staan alsof ik, als ongewapende vrouw op slippers, een bedreiging voor ze was.

Ik zei dat ik de advocaat wilde bellen. Dat mocht niet. (terwijl je het recht hebt om je advocaat te bellen) ze wilden mijn telefoon afpakken. Maar het was een gloednieuw toestel en ik weet uit ervaring met mijn zoon, dat ze die dan maandenlang achterhouden. Ik ben er bovenop gaan zitten, maar had het nummer van de advocaat al gedraaid. De rechter commissaris had zich duidelijk voorbereid en wilde weten wat de naam van de advocaat was. Ik heb hierop geen antwoord gegeven. Het is een hele goeie advocaat en de politie is als de dood voor hem. Daarom hebben ze vorige keer geweigerd hem voor mijn zoon te bellen en logen dat hij niet bereikbaar was. Gelukkig heb ik dat toen gecontroleerd en hebben we gezorgd dat mijn zoon toch nog zijn eigen advocaat kreeg die keer. Maar ze hebben wel geprobeerd een andere advocaat op de zaak te zetten.

De rechter commissaris wilde duidelijk invloed hebben op het gesprek en zei dat ik alleen mocht bellen met haar toestel. Hier ging ik niet mee akkoord. Er klopte duidelijk iets niet. Het ging totaal niet volgens de regels, maar zij hebben de wapens en de macht en je kunt op dat moment niets doen, behalve praten. Ik liet duidelijk merken dat ik de wet kende en dat ik weet dat ik vrij ben om mijn mening te uiten en dat mijn zoon en ik onschuldig zijn, tot het tegendeel is bewezen. Daar waren ze niet blij mee, maar ik liet mij niet het zwijgen opleggen. Ze gaven aan dat ik geen verdachte was. Ik zei dat ik dan ook niet zodanig behandeld wilde worden. Ondertussen gingen ze de kamer van mijn zoon doorzoeken. Ze hebben niets gevonden. Ze bleven dreigen dat ik rustig moest blijven, ik mocht niet opstaan, anders moest ik mee naar het bureau. Toen ik vroeg op grond waarvan, hadden ze daar geen antwoord op.

Op een gegeven moment vroegen ze of ze in de kelder mochten kijken. Ze wilden de sleutel, maar ik zei dat ik wel mee zou lopen naar beneden. Toen ik naar mijn kamer ging om mij om te kleden, ging mijn telefoon. De advocaat belde terug vanaf zijn vakantieadres. Ik nam op en vertelde kort wat er was gebeurd. Hij was niet op de hoogte gesteld. Op dat moment stormde een vrouwelijke agente mijn slaapkamer binnen en riep dat ik niet mocht bellen en dat dit niet volgens de ‘afspraak’ was. Ik gaf aan dat ik niet zelf belde ( ook al is het waanzin dat ik mijn zoons advocaat niet mocht bellen). Dan mocht ik niet opnemen, zei ze. En probeerde weer het toestel uit mijn hand te rukken. Gelukkig is haar dat niet gelukt. Nadat ze de kelder hadden doorzocht en niets hadden gevonden, merkten ze dat ik de kwaadste niet was en dat ik gewoon meewerkte. Toen probeerde de rechter commissaris de zaak te sussen, door aan te bieden dat ik de agenten mocht bellen om te horen hoe het verder ging met mijn zoon. Maar de politie was het daar niet mee eens en ik kreeg geen verdere informatie, omdat mijn zoon boven de 18 is. Dan mag je dus niet weten wat er met je kind gebeurt. In ieder geval wist ik dat hij die nacht niet thuis zou komen.

Ik was helemaal uit mijn doen en heb die nacht slecht geslapen, hoewel ik de volgende dag naar de rechtbank moest, voor een andere zaak die ook met mijn zoon te maken had. Mijn polsen deden pijn en ik was verontwaardigd vanwege de manier waarop ik behandeld werd als onschuldige burger in mijn eigen huis. Hoe zouden ze wel niet met onze zonen omgaan, achter gesloten deuren? Vraag ik me dan af. Die zijn dus vogelvrij en weten vaak hun rechten niet.

Mijn zoon werd de volgende dag vrijgelaten, want ze hadden hem weer ten onrechte gearresteerd. Zo blijven ze hem telkens lastigvallen omdat ze hem verdenken van allerlei dingen die in de buurt gebeuren. Vervolgens is ons leven weer totaal ontregeld. Gelukkig heeft hij hierdoor geen school hoeven missen, maar buurtbewoners die het zien, krijgen een totaal verkeerde indruk van ons en we worden met de nek aangekeken. Ik ben bang als de bel gaat en maak me telkens zorgen als er een politieauto in de straat geparkeerd staat. Ik durf geen logees te nemen, want stel dat de politie zomaar opeens binnenvalt. We hebben geen leven op deze manier. Het moet een keer afgelopen zijn. Verhuizen is helaas geen optie in deze tijd van woningnood. Als je bij justitie werkt, mag je blijkbaar doen wat je wil.

Ingezonden door een moeder.

Naam is bekend bij de Stichting De Moeder is de Sleutel

continue reading
Een Onwaarschijnlijke Combi..


Een onwaarschijnlijke combi.

10 moeders, met diverse achtergronden, status, geloof en politieke voorkeur. Die elkaar in het dagelijks leven voorbij zouden lopen.

10 moeders die bij elkaar zijn gebracht, omdat 1 moeder besloot op te staan en 1 van deze moeders uitnodigde om deze 9 moeders te horen.

10 moeders zie je zitten op de zetels van de volksvertegenwoordigers, waarvan 1 daar haar zetel heeft verdiend en de ander 9 zijn gevormd door de beslissingen van deze 150 zetels.

10 moeders die weer 10 andere moeders vertegenwoordigen. Wat hebben deze 10 moeders gemeen? De jeugd waar zij zich zorgen om maken en hoe het huidige systeem hun niet de hulp bied waar zij recht op hebben. 9 moeders voelen het negatieve effect. In plaats van vingers te wijzen naar elkaar, willen deze 10 moeders hun kennis en ervaringen delen en bundelen, om effectieve veranderingen realiseren.

10 moedige moeders, die zich niet uit het veld laten slaan. 10 moeders die als zij onderuit worden gehaald, weer herrijzen als een Phoenix uit haar as. Krachtiger,wijzer, verenigd en vermenigvuldigt!

Diana Sardjoe
Oprichtster van De Moeder is de Sleutel

continue reading
Reactie van een moeder op de uitzending van Eva Jinek met Femke Halsema.

Hi Diana,

Eva Jinek meldde wel de mening van Arne van Zuurmond de ombudsman die mijnen inzien, terecht stelt dat er te weinig wordt gehandhaafd ( zie onze ervaring met de politie) en ze vroeg ook nadrukkelijk naar het verband tussen drugshandel en druggebruik. (Sowieso vind ik die ombudsman een hele goede aanwinst. Jammer dat Femke niet alles van hem aanneemt.) Dat werd echter onterecht door Femke weggewimpeld : geen verband want handelsstad ( klopt niet want Cyrill Fernhout criminoloog heeft wel degelijk verband druggebruikers aanwezig in de stad en drugshandel aangetoond) en ook gebrek aan handhaving werd omzeild met dus goede sier willen maken met de zogenaamd succesvolle top 600 benadering. Ook werd ze nog wel even doorgezaagd/ geconfronteerd op hoe dringend Femke zelf pleit voor meer politie om idd te kunnen optreden en handhaven maar daarbij al een handreiking gegeven door in de vraag te leggen dat Femke dat vast niet altijd zo lief vraagt. Ze bood haar daarin al een escape aan die Femke lachend aanvaardde.

Enfin, top 600 was ooit een mooi plan maar wordt naar mijn idee niet doortastend genoeg uitgevoerd. Politie handhaaft niet, leerplicht handhaaft niet, jeugdzorg grijpt niet op tijd in, de paradox van de drugshulpverlening is dat zelfs bij kinderen er gewacht wordt op motivatie om af te kicken. Gebruikertjes gaan nou eenmaal ook dealen en worden daarop getarget door de dealers hoger in rang. Daarin zijn ze kwetsbaar. Kan inmiddels niet meer tegen het woord kwetsbaar dat voor een schijn van empathie en sympathie moet opwekken zonder daadwerkelijk beleid te voeren dat recht doet aan die “ kwetsbaarheid” ( lees risico’s op ontsporen).

Mijn ervaringen in de jeugdgevangenis zijn wel dat plusminus 80% weed e.a. middelen gebruikt, 60 % LVB niveau heeft en nu met mijn eigen kind dat het onderwijs kinderen door de perverse prikkels op aantal geslaagden te snel over de rand kiepert en helaas het ZMOK onderwijs totaal verkeerd is ingericht nl.veel te weinig uren, veel te weinig structuur, geen maatwerk en zelfs geen echt goede methodiek voor deze moeilijke doelgroep. geen analyse van de leerproblemen, geen aanpak van de onderliggende problematiek zoals verslaving, een onveilig klimaat door docenten die niet zijn opgewassen tegen de idd zeer ernstige gedragsproblemen. Dat heeft weer met geld te maken, onderwijzers die geacht worden middelbare schoolvakken te geven voor een onderwijzerssalaris aan deze moeilijke groep. Dan wordt ZMOK onderwijs een kweekschool voor de jeugdcriminaliteit. Wel goed is ZMOK in eindeloos kansen blijven bieden maar dan zonder de tegelijkertijd duidelijker strengere toon die ook nodig is.

Een Moeder uit Amsterdam West

continue reading
Tikkende tijdbommen…

Deze week, was een weer een eye opener. Moeder gaat naar de politie. Weet dat haar kind fout bezig is en heeft daar bewijs van. Ik heb het niet over 1 moeder. Zij worden gewoon weggestuurd. Ik heb het over bewijs van handel in drugs en wapens. Andere moeder vind weegschaal, mes en alarmpistool in haar kind zijn rugzak. Worden gewoon niet serieus genomen. Instanties zijn erbij betrokken. Ik weet echt niet waar iedereen op wacht. Owh ja, zij willen de goede relatie die zij hebben met het kind niet verpesten, was het antwoord.

Ik probeer vanuit het brein van de desbetreffende agent te verklaren wat hij zag en ik niet. Ik heb de bewijzen gezien. Ik dacht misschien is de weegschaal om zijn lunch te wegen. Kind wilt zeker een gebalanceerd dieet. Het alarmpistool is zeker om een signaal af te geven wanneer hij zijn moeder niet kan bereiken. Batman idee. Het mes dat zij niet lang genoeg vonden ( ik weet niet of het verschil uitmaakt voor zijn eventuele slachtoffer, die zal hem dankbaar zijn dat hij onder de norm is gebleven?) gebruikt hij zeker om een appeltje te schillen.

De andere jongen die vermoedelijk in drugs en wapens handelt. Ik zeg vermoedelijk, want iemand is onschuldig tot het tegendeel is bewezen. Schijnt een gesprek te hebben gehad met de politie zonder medeweten van de moeder, terwijl hij minderjarig is.

Dan vraagt iedereen zich af, Waarom er opeens zoveel criminaliteit onder de jongeren is. Nou. De pakkans is 15%. Tel uit je winst. Deze jongeren waren al in het vizier. Blijkbaar is wachten tot het fout ook veel lucratiever. Dan kunnen weer 40 instanties aan het werk. Ik zuig dit niet uit mijn duim. Ik vraag altijd bewijs en onderbouwing van het verhaal. Laten wij lekker op deze manier doorgaan en dan leuke rapporten schrijven en ouders de schuld geven, Terwijl zij tijdig bij de instanties en de politie aanklopte!

Diana Sardjoe

continue reading
Presentatie voor Rijkstrainees Ministerie van Justitie

18 januari waren wij uitgenodigd om een presentatie te geven ,over onze stichting aan Rijks trainees van het Ministerie van Justitie te Den Haag. Samen met mijn zoon in de vroege ochtend op weg naar Den Haag! De NS Goden, waren ons goedgezind. Geen last van vertragingen en kwamen ruim op tijd aan.  Ons netjes aangemeld en gelukkig niet onze ID vergeten, anders kom je het gebouw niet in. Iedereen was er ook vriendelijk. Wij moesten naar de 36ste verdieping. Dat was een beleving. Mijn oren ,pfff. Gelukkig had ik kauwgom bij me. Dat helpt tegen het gesuis in je oren. Het is net alsof je in een opstijgende vliegtuig zit.

Het uitzicht. Prachtig! Voor mij en mijn zoon was het weer een nieuw avontuur. Dit was de eerste keer dat wij vanuit de stichting zouden spreken en ook meteen onze eerste presentatie. In combinatie met ons persoonlijk verhaal. Voor ons was Willem K. van ACV( Actie Centrum Veiligheid) uit Amsterdam. Ik was onder de indruk van zijn presentatie. Voor het eerst heb ik iemand ontmoet van ACV die zo helder en duidelijk in begrijpelijke taal kon vertellen over de Top400/600. Mijn zoon vond hem ook geweldig. Dit is wat ouders nodig hebben. Mensen die duidelijke taal praten. Wij vulde elkaar aan waar nodig was.

Onze presentatie verliep ook goed en mijn zoon gaf de rijks trainees een kijkje in zijn manier van denken en hoe hij de top600 beleefde.  Vertelde over zijn emoties. Ik vertelde over wat er mentaal en fysiek met jouw als moeder gebeurd en waarom ik de stichting was begonnen. Dat het eigenlijk de bedoeling was. Dat ik een suf kantoorbaantje zou nemen en zou gaan tuinieren. Wat mij bijbleef van deze dag, is dat mijn zoon zei: “Mijn moeder was niet happy, dus ik had ook geen reden om gelukkig te zijn.” Dat bevestigde weer, hoeveel invloed een moeder heeft. Ik ben ook super trots op hem, dat hij zo openlijk over zijn top600 periode durft te praten. Hij zegt dan: “Mama, als iedereen maar zijn mond houd, veranderd er niks….”

Diana Sardjoe

continue reading
Symposium Intergenerationele overdracht van crimineel gedrag

28 september 2018 namen mijn zoon en ik deel, aan dit Symposium. Het was voor ons ook de eerste die wij meemaakte. Wij maakte deel uit van het panel. Het was een bijzondere ervaring.

Het was wel heel interessant en heb veel nieuwe dingen erbij geleerd. Ik was bloednerveus en mijn zoon was eigenlijk meegekomen om mij mentaal te ondersteunen. Men vroeg of hij ook wilde plaatsnemen in het panel. Gelukkig zei hij ja. Ik keek al angstig naar de krukken. Ik ben niet groot. Ik dacht je zal maar net zien dat ik eraf pleur. Gelukkig kon ik heel charmant mij voeten plaatsen en bleven ze niet ergens zweven.

Van alles ging er door mij heen. Gelukkig herpakte ik mijzelf en liet mij niet intimideren door een zaal gevuld met professionals en (aankomende) wetenschappers. Beantwoorde alle vragen en ging een nette discussie niet uit de weg. Ik was super trots op mijn zoon, omdat hij het beeld dat zij hadden van een top600 jongere, niet was wat zij verwachtte in persoon. Hij was rustig en kon alles goed verwoorden. Dit symposium heeft mij wel de laatste zet gegeven om de stichting op te richten. Ik merkte, dat de vader sterk is vertegenwoordigd in de onderzoeken en dat er op professioneel vlak nog niks was veranderd qua werkwijze. Wat ik nog het mooiste vond van die dag. Is dat mijn zoon de lat hoger heeft gelegd. Waar hij naar binnen ging met het idee, dit is wel leuk voor zijn opleiding persoonlijk begeleider specifieke doelgroepen, wilt hij nu Criminoloog worden. Tot de dag van vandaag heeft hij het er over. Hij heeft er goede mentors aan over gehouden. Dit is wat ik wens voor alle jongeren. Dat zij een mentor krijgen ,die werkzaam is in het beroep dat zij later willen uitoefenen. Dit houd de jongeren gefocust en uit de problemen. Ik  hoor vaak van jongeren, dat zij bepaalde dromen hebben. Die dromen vallen meestal niet samen met het lijstje dat zij voorgeschoteld krijgen. Meestal is er qua aanbieding, wat betreft beroepen een beperkte keuze. Sport, hulpverlening, zorg, detailhandel, enz. Terwijl kinderen ook zouden moeten kennismaken met wetenschap en andere beroepen.

Ik zie te vaak dat jongeren die een probleemperiode achter de rug hebben. Hun verwachtingen naar beneden stellen. Terwijl zij hun negatieve ervaring in een positieve kunnen omzetten. Ik zeg altijd tegen mijn kinderen. Wat jij ook beslist om te worden. Zorg dat jij de beste er in word. Respecteer elk beroep en elke persoon die dat uitoefent.

Diana Sardjoe

continue reading
Als een “vuilniszak” gedumpt

Er zijn van die dagen, waarin ik mij afvraag. In wat voor maatschappij wij leven. Een moeder zocht contact met ons. Vanwege haar zoon die 18 jaar word na het weekend. Feestje leuk toch? Kan hij eindelijk zijn eigen zorgverzekering betalen.

Voor hun is het geen feest. Deze jongen word na het weekend uit de instelling gezet waar hij verblijft., De reden hiervoor is, omdat hij 18 word en er is geen plek nog voor hem bij beschermd wonen. Let op!  Hij moet wel 1 dag voor zijn verjaardag er al uit. Hij mag niet als 18 jarige wakker worden in de instelling. Je zou toch denken, dat zij hem dan opvangen tot er wel plek is. Volgens de wet, mag hij na zijn 18de niet meer in deze instelling verblijven. Dus word hij geplaatst in een Daklozenopvang. Hij word in principe als een “vuilniszak” gedumpt.

Deze jongeman heeft nog de nodige steun nodig. Zijn moeder mag hem niet in huis nemen tot er een oplossing is, anders worden haar anderen kinderen bij haar weggehaald. Zij is nu in alle staten. Welke moeder gaat haar kind in zo een onveilige situatie plaatsen. Besef wel dat zij al jaren wisten, wanneer hij 18 werd. Dit is een jongen die een diagnose heeft, in een Daklozenopvang gaat hij het niet redden. Jaren gepruts heeft tot dit geleid, ja zo noem ik het. De hulpverleners die zich wel willen inzetten voor zulke jongeren. Die worden dwarsgezeten. Weet je, misschien zouden zij zelf een weekje in de daklozenopvang moeten zitten en ervaren hoe het voelt. Het is maar een idee, die in mij opkomt.

Hoe dan ook, wij hebben in ons netwerk ook gezocht naar een plek voor hem en die ook gevonden. Die houden wij als een back up. Wij wachten op de uitkomst van het overleg, dat gaat plaatsvinden op dag dat hij eruit moet. Komen zij niet met een humanere oplossing dan de Daklozenopvang. Dan grijpen wij in. Hoe lastig dit jong ook mag zijn. Je kan hem niet zo dumpen in de maatschappij. Het word hoog tijd dat er kritisch word gekeken naar instellingen, die deze jongeren zo dumpen. Hij is niet de eerste die dit overkomt, maar voorlopig ook nog niet de laatste! Dan vraagt men zich af, waarom deze jongeren weer afglijden in maatschappij. Minder rapporten lezen en meer met de ouders en jongeren praten, Dan hoor je pas de echte verhalen!

 

Diana Sardjoe (Ex Top600 Moeder)
Oprichtster van de Stichting De Moeder is de Sleutel

continue reading
Op bezoek bij de burgemeester

Op 13 december was ik als vertegenwoordiger van de stichting samen met andere vrouwen uitgenodigd door onze Burgemeester Femke Halsema en Wethouder Rutger Groot Wassink. Zij gelooft dat vrouwennetwerken een hele belangrijke rol in de stad spelen. Zij wilde graag onze ervaringen horen. Adelheid Roosen heeft de avond met haar “magie” geleid. Wat een prachtige energieke vrouw. Zij zou wat van haar magie over de stad Amsterdam moeten strooien.

Tijdens deze informele bijeenkomst heb ik andere vrouwennetwerken leren kennen. Wij deelden onze ervaringen met elkaar. Wij hebben allemaal hetzelfde doel, dat is om de kwetsbare burgers in de samenleving weer stem en een gezicht te geven. Die weer effectief mag worden gehoord en gezien!

Wat mij wel opviel tijdens deze gesprekken. Is dat onze groep moeders voor velen nog onbekend zijn. Wij zijn nog “onzichtbaar”. Onze doel is om onze groep moeders weer “zichtbaar” te maken. Wij leven nog steeds geïsoleerd, door schaamte, schuldgevoel en afgezonderd van de maatschappij. Wij mogen dan wel omringd zijn door velen instanties. Ik merk toch  dat men een bepaald beeld van ons heeft. Dat wij op handen worden gedragen en dat wij maar in ons vingers hoeven te knippen en alles word geregeld. Niets is minder waar. Dat velen van de moeders last hebben van burn out verschijnselen, paniekaanvallen, hartklachten, Post traumatische stoornis en andere mentale en fysieke klachten, veroorzaakt door constante stress. Was nieuw voor velen. Het was wel verfrissend voor hun die kennis. Nu namen zij die kennis mee. Nu weten zij ook. Hoe zij zo een moeder kunnen benaderen. Wij hebben gegevens uitgewisseld, zodat wij ook moeders op de hoogte kunnen brengen van elkaars netwerken.

Er komt een vervolg. Dan mogen wij meerdere vrouwen van onze netwerken meenemen. Ik heb dit aan de moeders verteld. Ik zag hun ogen sprankelen. Heb ik misschien toch wat van Adelheid Roosen haar magie meegenomen?

Diana Sardjoe (Ex Top600 Moeder)
Oprichtster van de Stichting De Moeder is de Sleutel

continue reading