Belevenis Huiszoeking vanuit een Moeder

Zinloos geweld
Afgelopen maandagavond 29 juli, kwam de politie aan de deur. Ze waren met zijn zevenen denk ik. De rechter commissaris was erbij en daarom mochten ze zonder huiszoekingsbevel naar binnen. Dat regelen ze bewust, omdat ze inmiddels weten dat ik ze niet zonder bevel binnen laat.

Vanaf het moment dat ze aanbelden, was hun houding zeer agressief en ongeduldig naar mij toe. Toen ik zei dat mijn zoon niet thuis was, vertelden ze dat dat klopte, omdat hij blijkbaar was aangehouden.
Ze waren ergens naar op zoek, maar ik mocht niet weten wat het was. Aangezien ik in mijn pyjama liep, gaf ik aan dat ik eerst een badjas aan wilde trekken, voor ik ze binnenliet. Blijkbaar schoot dat bij een van de agenten in het verkeerde keelgat en hij duwde de deur open en sprong bovenop me. Een collega hielp hem en greep mij bij mijn pols. Het deed ontzettend veel pijn. Ik zei: laat me los ik wil alleen mijn badjas aantrekken. Wat heb ik gedaan? Ze riepen dat ik rustig moest blijven, maar ze waren zelf niet rustig. De rechter commissaris steunde ze en vond dat als ik niet ophield (waarmee weet ik niet) ik mee moest naar het bureau. Ze wilden mij niet loslaten en ik moest op de bank zitten en beloven dat ik rustig zou blijven. Toen pas lieten ze me los maar bleven met zijn vieren voor me staan alsof ik, als ongewapende vrouw op slippers, een bedreiging voor ze was.

Ik zei dat ik de advocaat wilde bellen. Dat mocht niet. (terwijl je het recht hebt om je advocaat te bellen) ze wilden mijn telefoon afpakken. Maar het was een gloednieuw toestel en ik weet uit ervaring met mijn zoon, dat ze die dan maandenlang achterhouden. Ik ben er bovenop gaan zitten, maar had het nummer van de advocaat al gedraaid. De rechter commissaris had zich duidelijk voorbereid en wilde weten wat de naam van de advocaat was. Ik heb hierop geen antwoord gegeven. Het is een hele goeie advocaat en de politie is als de dood voor hem. Daarom hebben ze vorige keer geweigerd hem voor mijn zoon te bellen en logen dat hij niet bereikbaar was. Gelukkig heb ik dat toen gecontroleerd en hebben we gezorgd dat mijn zoon toch nog zijn eigen advocaat kreeg die keer. Maar ze hebben wel geprobeerd een andere advocaat op de zaak te zetten.

De rechter commissaris wilde duidelijk invloed hebben op het gesprek en zei dat ik alleen mocht bellen met haar toestel. Hier ging ik niet mee akkoord. Er klopte duidelijk iets niet. Het ging totaal niet volgens de regels, maar zij hebben de wapens en de macht en je kunt op dat moment niets doen, behalve praten. Ik liet duidelijk merken dat ik de wet kende en dat ik weet dat ik vrij ben om mijn mening te uiten en dat mijn zoon en ik onschuldig zijn, tot het tegendeel is bewezen. Daar waren ze niet blij mee, maar ik liet mij niet het zwijgen opleggen. Ze gaven aan dat ik geen verdachte was. Ik zei dat ik dan ook niet zodanig behandeld wilde worden. Ondertussen gingen ze de kamer van mijn zoon doorzoeken. Ze hebben niets gevonden. Ze bleven dreigen dat ik rustig moest blijven, ik mocht niet opstaan, anders moest ik mee naar het bureau. Toen ik vroeg op grond waarvan, hadden ze daar geen antwoord op.

Op een gegeven moment vroegen ze of ze in de kelder mochten kijken. Ze wilden de sleutel, maar ik zei dat ik wel mee zou lopen naar beneden. Toen ik naar mijn kamer ging om mij om te kleden, ging mijn telefoon. De advocaat belde terug vanaf zijn vakantieadres. Ik nam op en vertelde kort wat er was gebeurd. Hij was niet op de hoogte gesteld. Op dat moment stormde een vrouwelijke agente mijn slaapkamer binnen en riep dat ik niet mocht bellen en dat dit niet volgens de ‘afspraak’ was. Ik gaf aan dat ik niet zelf belde ( ook al is het waanzin dat ik mijn zoons advocaat niet mocht bellen). Dan mocht ik niet opnemen, zei ze. En probeerde weer het toestel uit mijn hand te rukken. Gelukkig is haar dat niet gelukt. Nadat ze de kelder hadden doorzocht en niets hadden gevonden, merkten ze dat ik de kwaadste niet was en dat ik gewoon meewerkte. Toen probeerde de rechter commissaris de zaak te sussen, door aan te bieden dat ik de agenten mocht bellen om te horen hoe het verder ging met mijn zoon. Maar de politie was het daar niet mee eens en ik kreeg geen verdere informatie, omdat mijn zoon boven de 18 is. Dan mag je dus niet weten wat er met je kind gebeurt. In ieder geval wist ik dat hij die nacht niet thuis zou komen.

Ik was helemaal uit mijn doen en heb die nacht slecht geslapen, hoewel ik de volgende dag naar de rechtbank moest, voor een andere zaak die ook met mijn zoon te maken had. Mijn polsen deden pijn en ik was verontwaardigd vanwege de manier waarop ik behandeld werd als onschuldige burger in mijn eigen huis. Hoe zouden ze wel niet met onze zonen omgaan, achter gesloten deuren? Vraag ik me dan af. Die zijn dus vogelvrij en weten vaak hun rechten niet.

Mijn zoon werd de volgende dag vrijgelaten, want ze hadden hem weer ten onrechte gearresteerd. Zo blijven ze hem telkens lastigvallen omdat ze hem verdenken van allerlei dingen die in de buurt gebeuren. Vervolgens is ons leven weer totaal ontregeld. Gelukkig heeft hij hierdoor geen school hoeven missen, maar buurtbewoners die het zien, krijgen een totaal verkeerde indruk van ons en we worden met de nek aangekeken. Ik ben bang als de bel gaat en maak me telkens zorgen als er een politieauto in de straat geparkeerd staat. Ik durf geen logees te nemen, want stel dat de politie zomaar opeens binnenvalt. We hebben geen leven op deze manier. Het moet een keer afgelopen zijn. Verhuizen is helaas geen optie in deze tijd van woningnood. Als je bij justitie werkt, mag je blijkbaar doen wat je wil.

Ingezonden door een moeder.

Naam is bekend bij de Stichting De Moeder is de Sleutel

Write a comment