De Grens

13 augustus

 

Ik kom net van 2 jongens af. Checken of al hun rekeningen zijn betaald en zich aan de afspraken houden. Ik ben trots op ze. Ze hebben al hun vaste lasten netjes betaald en kijken mij met een grijns aan. “Dan hoeft u niet zo streng vanachter u bril te kijken.” We lachen en ik ga weer naar huis. Ik heb geen jas bij me. Ach ja, een paar druppels regen overleef ik wel. Thuis even bijkletsen met mijn jongste en samen beslissen wat wij gaan koken. Ik zeg,”ik ga even een dutje doen.” Ik lig net een paar seconden of mijn telefoon gaat. De moeder van een gezin waar ik als een soort achterwacht dien, mocht het escaleren, belt mij vanuit haar vakantie adres en geeft aan dat het thuis escaleert tussen de vader en de oudste zoon. Ik spring weer mijn bed uit en vertel mijn jongste, mama is even iets vergeten voor werk. Ben over een uurtje terug.

Vanaf afstand hoor ik alle commotie al. Deur stond open en er is gelukkig al afstand tussen de twee. Ik zet de zoon buiten op een stoel en vraag wat er aan de hand is. Hij is hevig geëmotioneerd. Heeft liever dat ik naar zijn vader ga kijken of alles goed met hem is. Ik praat met de vader, die heeft een verwonding aan zijn hoofd. Ik kijk naar de wond of er medische hulp nodig is en vraag hem of hij knock out is gegaan. Hij is constant bij kennis geweest. Gelukkig. Op dat moment zijn er nog andere kinderen in de woning, die ik naar boven heb gestuurd, mocht het weer escaleren. Ik vertel de zoon dat het beter is dat hij terug gaat naar het adres waar hij verblijft en pas weer terugkomt, als zijn moeder terug is van vakantie. Hij is te boos om te begrijpen, dat het de juiste oplossing is. Vervolgens loopt hij weer naar binnen en uit doodsbedreigingen naar zijn vader en kan maar niet uit zijn woede komen. Zijn vader blijft kalm. Ik verzoek hem nogmaals, om de woning vrijwillig te verlaten en elders te gaan kalmeren. Ik geef hem aan, dat de spanningen te hoog oplopen. Hij weigert, gaat door met bedreigen, niet naar mij toe. Ik sommeer hem nogmaals om de woning te verlaten, nu met de mededeling dat ik genoodzaakt ben de politie te bellen, als hij niet vrijwillig vertrekt. De vader zelf wilt geen politie bellen, wat begrijpelijk is. Het is je kind. Ik schat de situatie in en zie dat de politie bellen noodzakelijk is. Ik kon het niet de-escaleren. Ik zag dat hij vast in zijn woede zat. Terwijl ik met de meldkamer praat, haalt hij een mes uit zijn zak. En laat het zien en verteld wat hij ermee gaat doen. Hij dreigt mij er niet mee. Ik probeer hem te overtuigen, dat het verstandiger is, als hij het mes aan mij geeft. Hij creëert voor zichzelf meer problemen. Ik weet dat hij het moeilijk heeft, maar ik zeg hem. Je hebt hulp nodig. Hij stopt het mes weer weg, gaat er snel vandoor. Ik hoop dat hij het niet trekt, het moment dat de politie hem aanhoud. Ik geef de politie wel aan dat hij een mes bij zich heeft. Hij word niet ver van zijn huis aangehouden en gelukkig gaf hij zich over. De vader gaat mee naar het bureau voor aangifte. Ik heb de vader op het hart gedrukt, dat hij duidelijk moet vermelden dat hij wilt dat zijn zoon word gezien. Ik neem wel de “schuld” op me, dat ik de politie heb gebeld. De vader is nog in schok en maak zich druk of de andere kinderen wel op tijd gaan eten. Ik zie dat het allemaal nog niet goed doordringt. Ik dacht, komt later wel het besef.

Ik bel zijn moeder. Praat met haar. Ze laat haar tranen vrij lopen. Voelt zich schuldig en vind dat zij haar zoon heeft gefaald. Ik zeg is normaal, dat jij je zo voelt. Ik ken jouw en jij doet alles voor hem. Bij jouw doet hij dit niet.  Nu kwam de veiligheid in het geding van jouw andere kinderen. Het is niet een makkelijke keuze, daarom heb ik deze beslissing genomen. Dit is een stuk van hem, dat hij zelf heeft ontwikkeld. Daar voor heeft hij extra hulp nodig, niet wat hij nu krijgt. Ik heb de voicemail van zijn begeleider ingesproken. Na de vakantie is er een overleg. Ik had al voor dat iedereen op vakantie ging, aangegeven aan het team, dat ik mij zorgen maakten over zijn mentale ontwikkeling en zijn cannabis gebruik. Het feit dat hij geen structurele dagbesteding heeft, hem de ruimte bied om zich in de nesten te werken. Dat er meer dwangkaders moeten komen, anders zie ik de toekomst niet rooskleurig in voor deze jongen. Deze jongen zit al jaren in instellingen. Als ik nu aan hem denk. Zie ik jongen die ontzettend in de knoop zit met zichzelf. Ziet de gevolgen van zijn acties niet in. Ik hoop dat wij met zijn allen hem de effectieve hulp kunnen bieden die hij zo hard nodig heeft. Heb ik er spijt van dat ik politie moest bellen?Nee, want de grens is getrokken nu.

Write a comment